ضرورت بود
به دیدارت بیایم
در آغوشت عریان شوم
و بگویم دیشب خوابِ باغهای بهار نارنج را دیده ام
از لبهای سرخِ من
شکوفهای بچین

عشق ینی وقتی که دستتو میگیرممطمئن باشم که از خوشی میمیرمعشق ینی وقتی که بی قرارت میشممطمئن باشم که تو میمونی پیشمعشق ینی وقتی که دستتو میگیرممطمئن باشم که از خوشی میمیرمعشق ینی وقتی که بی قرارت میشممطمئن باشم که تو میمونی پیشماز صمیم قلبم با همه احساسمپای موندم تا خودمو بشناسموقت دیدار تو زیر نور ماههما دوتا خوشبختیم راه ما کوتاههعشق ینی وقتی که دستتو میگیرممطمئن باشم که از خوشی میمیرمعشق

يه آدمهايى هستند
انگار متفاوتند با همه
همين كه مى آيند
ته دلت را قرص مى كنند
آرامش جانت مى شوند
مواظب اين آدمها باش
ساده مى آيند و سخت مى روند
ولى وقت رفتن هيچ وقت برنمى گردند

جز مردِ شرقی ام
چه کس چنین بی ابهام
چنین به صراحت
چنین بی محابا
صدایم خواهد کرد؟
چه کسی خواهد گفت
بانو !
فصلِ رویش شقایق نزدیک است
بیا دوباره عاشق باشیم؟

من که ندیده امزنی عاشق شودو جز دوست داشتنچیز دیگری را به زبان بیاوردقولتان میدهم!که هیچ چیز غیر دوستت دارم نمی شنوید از او...وقتی میگویدچقد خوب موهایت حالت گرفته اند امروز!یا چقد این لباس به رنگ و رویت امده است!یا مثلا چقد بهت گفته ام که صبحانه نخورده از خانه بیرون نیاکه نهارت را یخ زده نخورکه شامت را از ساندویچی های بد مزه فلان جا نخر!وقتی میگوید وقتی مریض شدی هیچکس نیست کنارت من چه گورم را بکنم.